หนอเคยบอกกับตัวเองไว้ว่า จะไม่เลี้ยงกระต่าย.. ด้วยเหตุผลที่ว่ากลัวมันตาย กลัวตัวเองต้องเสียใจ เพราะว่าเป็นคนที่ชอบกระต่ายมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ถึงแม้ว่าหนอไม่เคยเลี้ยงกระต่ายซักตัว..

เมื่อปีที่แล้ว หนอได้กระต่ายมาเป็นของขวัญวันเกิด1ตัวจากบี ถ้าใครได้อ่านเรื่องนี้ตั้งแต่version4 สีฟ้า ก็จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ มันทำให้หนอมีความสุขมาก เวลาอยู่บ้านคนเดียวก็จะเล่นกับมันตลอด บ้างก็คุย ไม่ก็วิ่งไล่กัน บางครั้งนอนอยู่กับพื้นมันก็จะขึ้นมาเดินบนหลัง 2-3วันมานี่มันใกล้ชิดหนอมากขึ้น จากที่นั่ง นอนใต้โต๊ะเวลาที่หนอทำงาน มันupgradeขึ้นมานั่งบนลังLegoที่อยู่บนกล่องหลังสือใต้โต๊ะอีกที เลยทำให้มันนั่งบนที่สูงพอๆกับระดับหัวเข่าหนอเวลานั่งที่เก้าอี้ อาจเป็นเพราะว่ามันอยากอยู่ใกล้มือหนอ ที่คอยลูบหัวมันเป็นช่วงๆ จุมพุกชอบมาก ถ้าหยุดเมื่อไหร่มันก็จะมาเลียที่กางเกง บอกให้รู้ว่าได้เวลาลูบมันอีกแล้วนะ.. เมื่อคืน หนอนั่งทำงานถึงเช้า.. จุมพุกก็นั่งอยู่เป็นเพื่อนแบบนั้นถึงเช้า..

หนอเลี้ยงมันมาอย่างดีที่สุด ให้อาหารมันตามหนังสือแนะนำการเลี้ยงกระต่าย ดูแล เก็บกรง ทำความสะอาด ให้เวลากับมัน เล่นกับมัน พามันไปนั่งรถเล่น..

แต่วันนี้ หนอเดินกลับเข้าบ้าน.. ยังมีเศษดินติดอยู่ใต้เล็บ.. มองตรงไปที่กรงที่ว่างเปล่า ไม่มีอีกแล้ว เจ้าตัวปุยๆสีขาวๆที่นั่งรอหนอกลับบ้านอยู่ในกรง ไม่มีใครทำท่าลุกลี้ลุกลนเวลาที่เปิดกล่องป๊อกกี้ หรือวิ่งรอบขาเมื่อได้ออกมาจากกรง..

อย่าให้หนอเล่าถึงตอนที่มันตายไปต่อหน้าต่อตาเลย เพราะหนอคงต้องเสียนำ้ตามากกว่านี้แน่ .. แสบตาไปหมดแล้ว.. จุมพุกเป็นสัตว์เลี้ยงของหนอตัวแรกและหนอก็รักมันมาก.. วันนี้หนอทำอะไรไม่ถูกเลย.. ช๊อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว โชคไม่เข้าข้างเรา วันอาทิตย์ไม่มีสัตว์แพทย์ที่ไหนเปิด ถึงมีก็คงช่วยมันไม่ทัน.. มันหมดลมหายใจไปภายในเวลาไม่กี่นาที..

โทรไปหาธาร่า เพื่อนคนไทยที่เกิดที่นี่ ธาร่าและRoscoeสามีธาร่าบอกว่าให้เอาไปฝังที่บ้านมัน เพราะหนออยู่อพาทเมนท์ไม่สะดวก บ้านธาร่าไม่มีที่ขุดดินเลย มีแต่ที่ตักหิมะ แต่Roscoeก็ยังเต็มใจช่วยเราขุด ที่ตักหิมะช่วยเราได้นิดหน่อย แต่ถ้าให้ดีที่สุดคงต้องใช้มือเลย เรา3คน หนอ บี และ roscoe เลยลงมือขุดกันเอง.. ที่ตรงนั้นธาร่าจะใช้ปลูกดอกไม้ในอนาคต.. หนอหวังว่าดอกไม้ที่เติบโตขึ้นจะเป็นดอกไม้ที่สวยที่สุดในโลก..

ตลอดมาหนอนับว่าเป็นคนโชคดี มีหลายเรื่องที่ทำให้หนอเสียใจ แต่น้อยมากที่จะเก็บมาจำ หรือนับว่าเป็นเรื่องที่เสียใจสุดๆ ครั้งนึงที่จำได้ก็คือตอนนั้นสอบไม่ได้อย่างที่ตั้งใจไว้ ร้องห่มร้องไห้อย่างหนัก แต่คงไม่มีครั้งไหนเทียบเท่าครั้งนี้ได้เลย

16 April 2000
in memory of Jumpook
from the bottom of our heart
Nor & Bee